Polecamy: Pflege aus Polen

Istnieje niebo duchowe. Istnieje inny świat, poza tym, co przejawione i nieprzejawione. Ale skąd mamy wiedzieć o tym niebie, o jego wiecznych planetach i nieśmiertelnych istotach, które je zamieszkują? Wiemy o tym, ale jak udowodnić to eksperymentalnie? Nie jest to w ogóle możliwe. Dlatego musimy odwołać się do Ved, do wiedzy wedyjskiej. W ruchu świadomości Krsny czerpiemy wiedzę od najwyższego autorytetu — Krsny. Za najwyższy autorytet przyjmują Go najrozmaitsi ludzie. Mówię tu przede wszystkim o dwóch grupach transcendentalistów. Jedna z nich to impersonaliści, inaczej máyávádi. Są oni powszechnie znani jako wedantyści, a ich przywódcą jest Sańkarácárya. Druga to vaisnavowie [wisznuici, przyp. tłum.] — na przykład Rámánujácarya, Madhvácárya czy Visnu-svámí. Zarówno sampradáya Sańkary, jak i sampradáya vaisnavów uznaje Krsnę za Boga, Najwyższą Osobę. Śańkaracarya głosił filozofię impersonalistyczną, mówił o bezosobowym Brahmanie, tak na-prawdę był jednak zamaskowanym personalista. W swym komentarzu do Bhagavadgity pisał: „Poza tym przejawionym ko¬smosem istnieje Náráyana, Najwyższy Pan". Oznajmił ponadto: „Tym Najwyższym Panem, Naráyanem, jest Krsna, który zstąpił jako syn Devaki i Vasudevy". Wymienił z imienia ojca i matkę Krsny. Wszyscy transcendentaliści uznają zatem, że Krsna jest Bogiem, Najwyższą Osobą. To nie ulega wątpliwości. W świadomości Krsny czerpiemy wiedzę z Bhagavadgity, która pochodzi od samego Krsny.